rejection
ΑΝ ΚΑΘΟΜΑΙ ΤΩΡΑ, ΕΝΑ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΖΕΣΤΟ ΒΡΑΔΑΚΙ ΣΕ ΕΝΑ ΝΗΣΙ ΚΑΙ ΓΡΑΦΩ , ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΠΡΩΣΟΠΙΚΑ ΜΟΥ ΦΕΡΝΟΥΝ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΕΝΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ, ΔΕ ΞΕΡΩ ΣΕ ΠΟΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΟΥ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΚΑΙ ΑΝ ΣΤΗ ΤΕΛΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΟΥ!!
ΩΣ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΑΥΤΟ ΝΑ ΜΗΝ ΛΕΕΙ ΤΙΠΟΤΑ, ΑΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΟΣΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΕΝΟΥΝ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΜΕ ΕΝΤΟΝΑ ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ.ΑΝΤΙ ΝΑ ΒΓΟΥΝΕ, ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΣΑ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΚΑΙ Η ΛΟΓΙΚΗ ΛΕΕΙ, ΚΑΘΟΝΤΑΙ ΝΑ ΘΥΜΗΘΟΥΝΕ, ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΤΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΒΕΙ,ΝΑ ΑΝΑΛΟΓΙΣΤΟΥΝΕ ΤΙΣ ΣΥΝΕΠΙΕΣ ΤΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ ΤΟΥΣ, ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΤΗ «ΕΠΟΜΕΝΗ» ΜΕΡΑ.
ΠΕΡΑΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΧΗΜΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΣΜΟΥ. ΗΤΑΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΟΥ.ΗΤΑΝ ΛΑΘΟΣ.ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ.ΟΜΩΣ ΑΓΑΠΑΩ ΑΚΟΜΑ. ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ.ΚΑΙ ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΚΑΝΑ, ΟΤΙ ΚΑΙ ΑΝ ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ Ή ΟΤΙ ΚΑΙ ΑΝ ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΝΑ ΣΩΣΩ ΤΩΡΑ ΕΙΜΑΙ ΣΤΗ ΓΝΩΣΤΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΑΠΟΓΝΩΣΗ. ΕΝΑ ΚΕΝΟ ΧΩΡΙΣ ΝΟΗΜΑ, ΜΙΑ ΖΩΗ ΠΟΥ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΔΩΣΕΙ ΔΕΝ ΖΕΙ ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ ΛΟΓΙΚΗ ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΟΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΔΕ ΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΑ ΒΑΘΥΤΕΡΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΧΑΡΑΧΤΗΚΑΝ Σ’ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΜΕ ΟΛΕΣ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΑΝ ΑΠΛΑ «ΔΕ ΘΕΛΩ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ, ΜΟΝΟ ΕΣΕΝΑ».
Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ- ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΜΕ ΜΟΝΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΤΥΧΟΥΜΕ ΕΝΑ ΣΚΟΠΟ Ή ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ ΣΤΟ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΟ ΑΛΛΟ ΜΙΣΟ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΛΥΨΕΙ ΟΛΗ ΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΑΣ???
ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΟ ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΩ ΠΩΣ Η ΖΩΗ ΜΕ ΣΠΡΩΧΝΕΙ ΣΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΝΑ ΑΝΑΓΕΝΝΗΘΩ, ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΙΣΩ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ ΟΜΩΣ ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΕΣ. ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΟΣΑ ΜΑΣ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΟΣΑ ΦΤΙΑΧΝΟΥΜΕ! ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕ ΞΕΡΩ Η ΖΩΗ ΤΙ ΜΟΥ ΖΗΤΑΕΙ ΣΤΗ ΤΟΣΗ ΜΟΝΑΞΙΑ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΣΠΡΩΧΝΕΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΕΚΕΙ. ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕ ΕΧΩ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΟΥ ΥΠΑΡΞΗΣ. Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΕΝΑ. ΑΛΛΟΙ ΤΟ ΒΡΗΚΑΝ, Σ’ ΑΛΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΤΥΧΕ, ΑΛΛΟΙ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ ΕΤΟΙΜΟΙ. ΕΧΩ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΕΤΟΙΜΕΣ ΟΜΩΣ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ.
