αδρανης
τι μπορω να κανω οταν αντιλαμβανομαι οτι το να ζω και να αντιδρω απερισκεπτα, ενω ξερω τι ειναι σωστο για κατι καλυτερο, διασκεδαζω και ψυχολογικα νιωθω καλυτερα.
νιωθω κενος αλλα διαβαζοντας ολους εσας καταλαβα ποσα πραγματα με ενδιαφερουν. απλα δεν εκατσα ποτε να ασχοληθω. δεν εκατσα ποτε να σκεφτω παραπανω. αποροφουσα… αλλα ηθελα να ζησω. τι εχασα? νομιζω πως μοιαζει με το εξης “ενω τρεχεις μπροστα απ το βλεμμα σου ολα οσα θες ξαφνικα σε ξεπερνανε. και θες να αρπαξεις μερικα, να τα κρατησεις κοντα σου, στο δικο σου ρυθμο, αλλα περνανε πολυ γρηγορα που δε προλαβαινεις πια!!!”
